Als ik terugkijk op 2025, voelt het als een jaar van ontdekkingen en beweging naar een andere identiteit. Niet alleen op het podium, maar ook daarbuiten, in mijn schrijven, mijn reflecties en de manier waarop ik mijn praktijk met anderen deel. Het was een jaar waarin ik mezelf heel veel heb afgevraagd. Ik vroeg me ook vaak af; wat betekent inclusie voor mij eigenlijk? En Is dit nog steeds een groot onderdeel van mij, mijn werkzaamheden en voel ik me geroepen om hier nog over te schrijven? En vooral hoe kan ik blijven schrijven over dingen die me interesseren en aanzetten tot beweging. Hoe maak ik mijn eigen werk zichtbaar maken op een manier die klopt met wie ik ben?
Het jaar begon met Wishlist 2026, waarin ik mijn dromen en ambities voor het komende jaar opschreef. Zoals altijd lekker ver vooruit. Het voelde als een stille oefening: stil staan bij wat er is, en tegelijkertijd een blik werpen op wat nog kan komen. Schrijven hielp me om mijn gedachten te ordenen, mijn wensen te articuleren en mezelf eraan te herinneren dat elk idee, hoe groot of klein ook, een plek verdient. En dat het soms heel fijn is om lekker ver de toekomst in te kijken, omdat alle kleine details en zorgen dan weg kunnen vallen.
Al snel deelde ik in Hacks voor de prof een aantal praktische tips voor professionals in de kunst- en danswereld. Het ging over de dingen die ik onderweg heb geleerd. Hoe je je creatieve ruimte bewaakt, hoe je samenwerkingen sterker maakt, en vooral: hoe je trouw blijft aan je eigen stem in een wereld vol verwachtingen. Ik vond het belangrijk om niet alleen te reflecteren, maar ook iets door te geven aan anderen die misschien tegen dezelfde vragen aanlopen. Want phoe wat zijn er toch veel verwachtingen…
In Buiten het algoritme richtte ik mijn blik op de invloed van technologie op kunst. Soms lijkt alles gedreven door algoritmen: wat gezien wordt, wat waarde krijgt, wat blijft hangen. Het schrijven over dit thema herinnerde me eraan hoe belangrijk het is om ruimte te maken voor spontaniteit, voor menselijke keuzes en voor onverwachte momenten die geen algoritme kan voorspellen. En dit alles een beetje los te laten. Want je wilt ook gewoon iets online zetten wanneer je er zin in hebt of wanneer het goed voelt.
In Tijd voor nieuwe routes stond verandering centraal. Ik vertelde over het loslaten van oude patronen en het durven inslaan van onbekende paden. Het voelde spannend, en soms ongemakkelijk, maar tegelijkertijd bevrijdend. Deze blog ging over het erkennen van wat was, en het uitnodigen van iets nieuws, iets dat nog niet bestond. Maar vooral soms je angst loslaten voor alles wat had kunnen zijn.
In juni richtte ik me expliciet op inclusie met Vijf tips voor een inclusieve repetitie. Hier deel ik niet alleen mijn observaties, maar ook praktische handvatten die helpen om repetities toegankelijk en veilig te maken voor iedereen. Vanuit vragen die ik vaak krijg blijft het blijkbaar belangrijk om heel praktisch handvatten te geven. Inclusie is niet alleen een concept; het is iets dat je actief kunt toepassen, telkens opnieuw, in de manier waarop we samenwerken, luisteren en bewegen. En vergeet nooit dat Inclusie in verschillende vormen komt en gaat.
Later in het jaar, met Een uitnodiging. Een verlengstuk van mijn werk: een uitnodiging om mee te doen, mee te denken, mee te bewegen als publiek. Het is een herinnering dat creatie altijd in context staat met zijn kijker. Een dialoog tussen afstand en betrokkenheid.
Het jaar sloot ik af met Boeken voor Babes #6. Hier deel ik mijn inspiratiebronnen: boeken die me hebben geraakt, uitgedaagd of aan het lachen hebben gemaakt. Het is een klein overzicht van wat mij voedt. Vooral boeken met een feministische inslag, intellectueel, emotioneel en artistiek. En een manier om dat met anderen te delen.
Terug kijkend op 2025 zie ik een jaar waarin persoonlijke groei en durf hand in hand gingen. Elk blog, elke reflectie, was een klein stapje op een groter pad: een pad dat me uitnodigt om nieuwe wegen te verkennen, oude patronen los te laten, en samen met anderen de kracht van kunst vast te houden.
