Over Joop Oonk

Choreografe Joop Oonk (1989) is een pionier op het gebied van inclusiedans. Sinds 2013 werkt Oonk aan de inclusieve podiumkunsten. Inmiddels heeft ze het werkveld veroverd met haar eigen, innovatieve dansgezelschap: Misiconi. Misiconi is een inclusief, gemixt dansgezelschap gevestigd in Rotterdam waar ongelijkheid de grootste troef is.

Joop is geboren in Thailand en gedeeltelijk opgegroeid in Oman. Ze heeft drie zussen waarvan er één het syndroom van Down heeft. Met deze reden is het gezin terug naar Nederland gekomen en met terugwerkende kracht is dit ook nog altijd de reden dat Misiconi bestaat. Het hebben van een zusje met Down en het opgroeien in een andere cultuur was voor haar niks vreemds. Pas op latere leeftijd besefte ze dat haar zusje ‘anders’ was. Dit, haar opvoeding in een andere cultuur en dingen uit haar jeugd hebben nog altijd invloed op hoe ze naar het leven kijkt en wat ze belangrijk vindt in haar artistieke werk. Joop wil doordringen tot het wezen, tot haar innerlijke zelf en tot anderen. Een fluïde proces waarin waarneming, herinnering, ervaring in samenspraak met de omgeving en de wereld centraal staan. 

In 2012 vielen voor Joop de puzzelstukjes op hun plek toen ze ging studeren in Engeland aan de University of Surrey. Tijdens haar Master Dance Cultures en choreografie werd ze uitgenodigd voor een stage bij Stopgap Dance Company: een van de meest vooruitstrevende dansgezelschappen op het gebied van inclusiedans en werken met dansers die een beperking hebben. Hier werkte ze met onder andere legende Dave Tool en artistiek leider Lucy Bennett die haar later ook mee namen in Europese projecten. Als gevolg van haar werk bij Stopgap besloot Joop in 2013 te starten met haar eigen inclusieve groep, want binnen de podiumkunsten in Nederland bestond zo’n groep nog niet.

Al gauw werd duidelijk dat ze de lange weg naar Rome had genomen: Meer inclusie en innovatie binnen de danssector kon alleen plaatsvinden door het te doen, te voelen en te laten zien. Daarbovenop ontstaat er een andere norm, een andere taal wanneer we zoekraken in de oneindige mogelijkheden van ieders lichaam en ook de antropologie van die ‘andere’ lichamen proberen te begrijpen. Het is een blijvende zoektocht naar mogelijke manieren om beweging te kunnen converteren, modificeren en ombouwen. Door niet één model of systeem te gebruiken, maar door zelf een plek te creëren waar er de vrijheid is om te experimenteren, hebben haar werk en zij een bredere beweging tussen en ‘buiten’ disciplines gemaakt. Dit heeft de basis gevormd van de unieke methodiek die Misiconi dagelijks gebruikt.

De afgelopen 8 jaar heeft Joop hard gewerkt aan het vormgeven van een inclusief gezelschap en alles wat daarbij komt kijken. Door alle (soms moeizame) stappen is inclusie nu een meer geaccepteerd term, vorm en werkwijze. Langzaam wordt de norm gelukkig bijgesteld. Dit geeft letterlijk de ruimte om te kunnen focussen op groei en doorontwikkeling van dans in het algemeen. Eindelijk kunnen we verder kijken dan de specialisatie van danstechniek, -discipline en -esthetiek. Met deze reden heeft ze ingezet op het ontwikkelingsbudget van het AFK en is ze in 2019 begonnen met een nieuwe Master aan de Toneelacademie Maastricht. Binnen deze kaders heeft ze gewerkt aan haar artistieke signatuur: “Ik ben continu aan het onderzoeken wat de indrukken zijn die mij bewegen, het potentieel van ze en de correlatie tussen hen.”

Tijdens haar Master is ze erachter gekomen dat haar werk eclectisch, vloeiend en transformeerbaar is. Discours tussen sociale, politieke en theoretische vraagstukken vinden hun plaats binnen haar werk en bieden vaak inspiratie. Joop gaat op zoek naar werk in de ruimtes ertussen, de gelaagdheid, het grijze gebied waar de uitwisseling het meest plaatsvindt. Waar vraagstukken in elkaar lijken te versmelten voelt zij zich het meest thuis. Het publiek wordt meegenomen in een ervaring met een ander perspectief, waardoor bezoekers worden uitgedaagd om over hun opvattingen en ideeën na te denken, maar nooit gedwongen. Met prachtige visuele beelden en onverwachte wendingen is het werk humoristisch, speels en kent het vele lagen.

Logo choreografe Joop Oonk

Joop Oonk is committed to greater equality within the performing arts. Misiconi is an elaboration of this, which creates a stage for a wide variety of dancers.

Joop Oonk (1989) makes performative work in which she questions society’s norms. She studied at Codarts (2012), University of Surrey (2013) and Toneel Academy Maastricht (2021). Inclusion often predominates, so she founded Misiconi in 2013 and is storming the field with innovative methods. Misiconi is an inclusive dance company based in Rotterdam where inequality is its greatest asset.
Her work often carries a multi-layered socio-political challenge, which means it appeals to different target groups. She feels most at home where issues seem to merge. The audience is taken into an experience with a different perspective, challenging visitors to reflect on their views and ideas. With beautiful visuals and unexpected twists, the work is humorous, playful and has many layers.

Joop was born in Thailand and partly raised in Oman. The family consists of 4 girls, of which 1 sister has Down syndrome. For this reason, the family returned to the Netherlands. And retroactively, this is still the reason Misiconi is here. Having a sister with Down and growing up in a different culture was nothing strange to her. It wasn’t until later in life that she realized that her sister was ‘different’. This, her upbringing and things from her childhood still influence how she looks at life and what she finds important in her artistic work. Joop wants to penetrate to the being. To her inner self and others. A fluid process in which perception, memory, experience in consultation with the environment and the world are central.
In 2012, Puzzle Pieces really fell into place when she went to study in England at the University of Surrey. During her Master Dance Cultures and Choreography she was invited for an internship at Stopgap Dance Company. One of the most progressive dance companies in the field of inclusion dance and working with dancers with disabilities. Here she worked with the Stopgap dancers; including legend Dave Tool and artistic director Lucy Bennett, who later also took her on European projects. After her work in England, Joop decided to start her own group as she knew it from Stopgap (2013), because I had never seen this before in the performing arts in the Netherlands.
It soon became apparent that she had taken the long road to Rome. More inclusion and innovation within the dance sector could only happen by doing, feeling and showing it. If we get lost in the infinite possibilities of everyone’s body and also try to understand the anthropology of those ‘other’ bodies, then a different norm arises, a different language. It is a continuous search for possible ways to convert, modify and convert movement. By not being part of or belonging to one model or system. Or the betwixt and between. But by creating a place yourself where there is the freedom to experiment. my work and I have made a broader movement between and ‘outside’ disciplines and have been able to learn a lot from that.
Over the past 8 years, Joop has worked hard on establishing and shaping a company and everything that comes with it. An enormous number of steps have now been taken in which inclusion is a more accepted term, form and method. The standard is slowly being adjusted. It literally gives room to focus more on growth, further development of dance in general and her personal artistic development. Finally we can look beyond the specialization of dance technique, discipline and aesthetics. For this reason, she has invested in the AFK’s development budget and started 2019 with a new Master’s degree at the Maastricht Theater Academy. Within these frameworks she has worked on her artistic signature. I’m constantly exploring the impressions I start from as a person, the potential and the correlation between them.
During her Master’s, she learned that her work is eclectic, fluid and transformable. Discourse between social, political and theoretical issues find their place within the work and often provide inspiration. The spaces in between, the stratification, the gray area, where the exchange takes place most… Joop is looking for that in her work. She feels most at home where issues seem to merge. The audience is taken into an experience with a different perspective, challenging visitors to reflect on their views and ideas. But they are never forced. With beautiful visual images and unexpected twists, the work is humorous, playful and has many layers.