My personal Journal door Joop Oonk

Container begrip ‘inclusie’

Dagelijks open ik mijn social media kanalen vaker dan 1 keer. Ik denk dat elke ondernemer dit doet, alleen op mijn feeds en pagina’s is de afgelopen tijd veel veranderd. Het woord ‘inclusie’ zie ik ontzettend veel voorbij komen. Ik heb altijd geloofd in de kracht van inclusie, ver voordat inclusie zijn intrede deed in de Nederlandse dansscene. In deze context werken gaf me de vrijheid om te bevragen en te creëren wat ik belangrijk vond. Zo’n 8 jaar geleden was dit nog niet het geval. Dit is een goed teken want dat betekend dat we elke dag de maatschappij een beetje mooier maken. Althans naar mijn idee, alleen het schuurt ook… Op meerdere vlakken zelfs. Om mij heen in gesprekken hoor ik; ‘Inclusie’ is een container begrip geworden. Ja.. precies dit! Waar hebben we het eigenlijk over?

8 jaar geleden begon ik met Misiconi, een inclusief dansgezelschap gevestigd in Rotterdam. Eerst nog projectmatig en in samenwerking met grotere instellingen, of te wel instituten. Ik gebruikte toen de term ‘inclusiedans’. Deze had ik overgenomen van Engeland waar ik mijn kennis heb mogen opdoen bij collega’s in het werkveld. Helaas omdat er bij het eerste project in 2012/2013 geen geld vrijgemaakt kon worden heb ik het voortgezet met een deelnemers bijdrage en veel eigen geld. Nu is Misiconi onderdeel van het culturele landschap in Nederland en baanbrekend in zijn ‘soort’? De term inclusiedans gebruik ik nog wel eens, maar niet vaak binnen de muren van het gezelschap, want er is gebrek aan beter. Tegenwoordig heb ik het vaak over gemixt. Allerlei verschillende individuen bij elkaar, en gezamenlijk op gelijkwaardige manier dragen we bij aan Misiconi en het werk dat we maken en andere facetten. Je zou denken; eindelijk passen jullie als inclusief dansgezelschap in het huidige kunst landschap. Helaas is dit niet het geval, want er is een bepaalde ‘norm’ en hiërarchische structuur binnen de podiumkunsten waarmee wij moeite hebben om als gelijkwaardige partij aan te schuiven aan tafel. Binnen de podiumkunsten hangt er een inclusieve tendens die nog niet altijd ‘inclusief’ is. Met het modewoord wordt gestrooid, alsof we dan eindelijk de inclusie utopie bereikt hebben. Maar ja, wat bedoelen we eigenlijk met inclusief? En hebben we inclusie daadwerkelijk bereikt? 

The best way to start encounter is to listen…

Daar gaat het al mis. De een heeft het over diversiteit en dus vaak huidskleur of culturele achtergrond, de ander over het betrekken van een specifieke doelgroep, weer een ander heeft het over toegankelijk maken van… En precies het definiëren van het begrip brengt discourses met zich mee die continue schuren. Inclusie gaat over het discours rond iedereen die te maken kan krijgen met uitsluiting en discriminatie, bijvoorbeeld op basis van bijvoorbeeld etniciteit, religie, gender, beperking en armoede. Dat we het hebben over inclusie betekend ook dat er continue uitsluiting plaatsvindt. Dit is natuurlijk niet wat we willen, maar toch gebeurd het. En omdat we allemaal mensen zijn met bijvoorbeeld verschillen in etniciteit, religie, gender en of beperking ervaren we uitsluiting op verschillende vlakken binnen onze maatschappij. bijvoorbeeld hebben we het ook over inclusie als iemand geen uitsluitsel ervaart binnen een bepaald vlak in de maatschappij, maar dat de maatschappij dat wel voor die persoon invult. Daarom vraag ik mij vaak af, kunnen we altijd geheel inclusief zijn voor iedereen? Naar mijn idee hebben we absoluut nog geen inclusie utopie bereikt, ondanks de goede berichten op mijn socials. We zijn continue aan het balanceren binnen een kunst sector waarin er doorlopend een disbalans heerst. Deze disbalans bestaat uit vele elementen o.a. het gehele subsidie bestel. 

When the power of inclusion is greater then the inclusion to gain power, the world will know wats right

Als we meer inclusiviteit willen als kunst en of podiumkunsten sector dan zullen we in alle gevallen weg moeten blijven van het dominerend perspectief of dominerende norm van communicatie, keuzes, acties en of ander gedrag. En deze dan continue bevragen. Om dit te kunnen doen zullen we eerlijk en oprecht moeten kijken naar onszelf als individu, de context waarin we staan en vanuit waar we welke keuzes maken of dingen gezegd worden. Maak eens een andere keuze die buiten je perspectief of norm valt. Doe jij dat al?

Als afsluiting gebruik ik even als metafoor een trap. Deze kun je zoals meerendeel van ons treden voor treden beklimmen, maar je kunt hem ook zijwaarts beklimmen.. Een andere trap nemen, de lift gebruiken, of je laten helpen omhoog te komen. En dus is de hoofdvraag misschien wel; ‘Welk dominerend perspectief in mijn omgeving of werk draag ik met mij mee en hoe kan ik deze bevragen?

Bedankt voor het lezen iedereen. Deze gedachtes zijn op een zondag middag op papier gezet en verdienen nog een betere uitwerking. Toch wilde ik dit graag delen.


The Catch-all term ‘Inclusion’

[English] I open my social media channels more than once a day. I think every entrepreneur does this, only my feeds and pages have changed a lot lately. I see the word ‘inclusion’ a lot. I’ve always believed in the power of inclusion, way before inclusion entered the Dutch dance scene. Working in this context gave me the freedom to question and create what I thought was important. This was not the case about 8 years ago. This is a good sign because it means that we make society a little more beautiful every day. At least in my opinion, only it also rubs … In several areas even. Around me in conversations I hear; ‘Inclusion’ has become a container concept. Yes.. exactly this! What are we actually talking about?

8 years ago I started Misiconi, an inclusive dance company based in Rotterdam . First on a project basis and in collaboration with larger institutions, or in other words institutes. I used the term ‘inclusion dance’ at the time. I had taken this over from England, where I was able to gain my knowledge from colleagues in the field. Unfortunately, because no money could be made available for the first project in 2012/2013, I continued with a participant contribution and a lot of my own money. Now Misiconi is part of the cultural landscape in the Netherlands and groundbreaking in its ‘kind’? I sometimes use the term inclusion dance, but not often within the walls of the company, because there is a lack of better. These days I’ve often mixed it up. All kinds of different individuals together, and together in an equal way we contribute to Misiconi and the work we make and other facets. You would think; you finally fit into the current art landscape as an inclusive dance company. Unfortunately, this is not the case, because there is a certain ‘norm’ and hierarchical structure within the performing arts that makes it difficult for us to sit down at the table as an equal party. Within the performing arts there is an inclusive tendency that is not always ‘inclusive’. The buzzword is sprinkled, as if we have finally reached the inclusion utopia. But what do we mean by inclusive? And have we actually achieved inclusion? 

The best way to start encounter is to listen…

That’s where it goes wrong. One talks about diversity and therefore often skin color or cultural background, another about involving a specific target group, another talks about making accessible… And precisely defining the concept entails discourses that continuously sanding. Inclusion is about the discourse surrounding anyone who may be confronted with exclusion and discrimination, for example on the basis of ethnicity, religion, gender, disability and poverty. The fact that we are talking about inclusion also means that there is continuous exclusion. Of course this is not what we want, but it happens anyway. And because we are all people with, for example, differences in ethnicity, religion, gender and/or disability, we experience exclusion in different areas within our society. for example, we are also talking about inclusion if someone does not experience a definite answer within a certain area in society, but that society does fill it in for that person. That’s why I often wonder, can we always be fully inclusive for everyone? In my opinion, we have absolutely not yet reached an inclusion utopia, despite the good messages on my socials. We are continuously balancing within an art sector in which there is a continuous imbalance. This imbalance consists of many elements, including the entire subsidy system. 

When the power of inclusion is greater than the inclusion to gain power, the world will know wats right

If we want more inclusiveness as an art and/or performing arts sector, we will in all cases have to stay away from the dominating perspective or dominant norm of communication, choices, actions and or other behaviour. And then continuously question them. To be able to do this, we will have to look honestly and honestly at ourselves as individuals, the context in which we stand and from where we make which choices or what things are said. Make a different choice that falls outside your perspective or norm. Are you already doing that?

To conclude, I use stairs as a metaphor. Like most of us, you can climb it step by step, but you can also climb it sideways.. Take another flight of stairs, use the elevator, or have them help you get up. And so perhaps the main question is; ‘Which dominant perspective in my environment or work do I carry with me and how can I question it?’

Thanks for reading. These thoughts were put on paper on a Sunday afternoon and deserve even better elaboration. Still, I wanted to share this.

Geef een antwoord