Wishlist 2023

Het jaar zit er bijna op en het leek me mooi om het jaar af te sluiten met een wishlist. Niet zo maar een… Want ik denk graag na over de toekomst van dans en inclusie. Dus ik wilde mijzelf graag de vraag stellen. Hoe ziet dans er over 10 jaar uit. En wat zou er dan moeten veranderen?

Zoals veel van jullie weten streef ik naar inclusieve podium kunsten. Dus zal ik als eerste zeggen dat de podium kunsten inclusiever moeten worden. Dit kan ik wel hard schreeuwen, maar hoe krijgt dat dan vorm? Ik ben echt van mening dat dans maar ook de maatschappij pas inclusiever kan worden als we bepaalde systemen veranderen.

Systems do not change easily. Systems try to maintain themselves, and seek equilibrium. To change the system you have to shake it up and disrupt the equilibrium.

Een inclusieve arbeidsmarkt is zodanig ingericht dat iedereen door middel van betaald werk optimaal kan participeren en bijdragen aan de maatschappij. Wie ondersteuning nodig heeft bij het vinden of uitvoeren van werk, kan deze krijgen. Dat betekent iets voor hoe we de werkvloer en ondernemerschap vormgeven, voor hoe we geldstromen organiseren en voor hoe we de arbeidsmarkt inrichten.

Maar soms kun je niet om de systemen of beleid van bepaalde geldstromen heen werken. Denk aan het subsidies waar veel kunstinstellingen of zorginstellingen mee te maken hebben. Deze Subsidies zijn in de culturele sector misschien wel de bekendste geldbron, maar vaak totaal niet laagdrempelig of toegankelijk. Je moet toch wel wat kunde in huis hebben om zo’n subsidie te kunnen aanvragen. Of je huurt iemand in en dat kost geld. Plus je moet natuurlijk ook wel voldoen aan bepaalde richtlijnen om dit geld te ontvangen. Dit is vrij logisch want het is geen gratis geld.

Daarnaast kun je binnen de kunst sector bijna nooit fair practice uitbetaald kan worden. Zeker niet als je voor Grassroot organisaties werkt die overal wat geld vandaag moeten plukken en of gebruik maken van meerdere geldstromen. Of denk aan iemand die bepaalde zorg nodig heeft. Deze persoon kan in veel gevallen niet meer dan 170 per maand bijverdienen omdat je anders je uitkering kwijt raakt. En een uitkering zit vaak al op een minimum loon.

Alles samenvattend van deze mini voorbeelden hierboven hoop ik op een toekomst waar we ook inclusiever met geldstromen kunnen omgaan en nog creatiever kunnen zijn met de processen, inkomsten en handel drijven. Mijn hoop op dat meer dingen naast elkaar kunnen bestaan. Misschien zijn dit wel de brede geldstromen en andere vormen van bekostigingsmodellen. Denk aan circulair of duurzaam ondernemen. Ook hoop ik dat dit niet alleen blijft hangen binnen het sociale domein, maar juist doorzet naar de gehele maatschappij.

Wil je met mij meedenken dan weet je me te vinden! voor nu wens ik jou een hele fijne kerst en jaarwisseling toe!

Joop heeft blond haar, een pony en lacht recht naar de camera. Ze heeft een beige trui aan en ze staat voor een blauwe achtergrond. Bollie, de hond linkt aan haar oor.
Foto gemaakt door Floris Mentink

Wishlist 2023

The year is almost over and I thought it would be nice to end the year with a wishlist. Not just any one… because I like to think about the future of dance and inclusion. So I wanted to ask myself the question; What will dance look like in 10 years and what should be changed by then?

As many of you know, I strive for inclusive performing arts. So I’ll be the first to say that the performing arts need to become more inclusive. I can scream this out loud, but how does it take shape? I really believe that dance and society can only become more inclusive if we change certain systems.

Systems don’t change easily. Systems try to maintain themselves, and seek equilibrium. To change the system you have to shake it up and disrupt the equilibrium.

An inclusive labor market is designed in such a way that everyone can participate optimally and contribute to society through paid work. Anyone who needs support in finding or carrying out work can get it. That means something for how we design the workplace and entrepreneurship, for how we organize money/cash flows and for how we organize the labor market.

But sometimes you can’t work around the systems or policies of certain money flows. Think of the subsidies that many art institutions or care institutions have to deal with. These Subsidies are perhaps the best-known source of money in the cultural sector, but often not at all accessible. You must have some skills in-house to be able to apply for such a subsidy. Or you hire someone and that costs money. Plus, of course, you must also meet certain guidelines to receive this money. This is quite logical, as it is not free money.

In addition, you can almost never be paid fair practice within the art sector. Certainly not if you work for Grassroot organizations that have to pick some money everywhere today and or make use of multiple money flows. Or think of someone who needs certain care. In many cases, this person cannot earn more than 170 euro per month because otherwise you will lose your benefit. And don’t forget this benefit is often a minimum income.

Summarizing everything from these mini examples above, I hope for a future where we can also deal more inclusively with money flows and be even more creative with processes, income and trade. My hope is that more things can coexist. Perhaps these are the broad money flows and other forms of funding models. Think of circular or sustainable entrepreneurship. I also hope that this will not only remain within the social domain, but that it will spread to society as a whole.

If you want to think along with me, you know where to find me! In the meantime I wish you a very Merry Christmas and New Years!

Geef een antwoord